طالقانی روی زمین نشست تا حقوق نجومی باب نشود

یکی از ابعاد شخصیت آیت‌الله طالقانی، ساده‌زیستی او بود. وی معتقد بود وقتی روی صندلی می‌نشینید نمی‌توانید برای روی زمین نشسته‌ها تصمیم‌گیری کنید و به همین دلیل هم در مجلس خبرگان که همه روی صندلی نشسته بودند روی زمین نشست.

 

به گزارش شرق 24 و به نقل از جهان نیوز، نوزده شهریور یادآور عروج مردی است که به بیان امام خمینی (ره)، ابوذر زمان بود و زبانی چون شمشیر مالک اشتر، بُرنده داشت.

طالقانی آن روز روی زمین نشست تا حقوق و املاک نجومی باب نشود. او ساده‌زیستی را به نمایش درآورد تا به‌جای مسجد در کاخ تصمیم‌گیری نشود.

هرچند مسئولان بسیار ساده‌زیست و با اخلاص کم نداریم اما باید نسبت آن‌ها که حقوق نجومی می‌گیرند و توجیه هم می‌کنند، آنان که روی صندلی چند ده و چند صدمیلیونی می‌نشینند و به ثروت‌های چند صدمیلیونی خود افتخار می‌کنند و برای محرومان هم تصمیم می‌گیرند با اسلام و انقلاب روشن شود.

 آیا آنچه امیرالمؤمنین علیه‌السلام انجام داد و در عین توانمندی برای ثروت‌اندوزی، ساده‌زیستی را پیشه کرد در زندگی و مدیریت ما دیده می‌شود؟ هر جا که یک مقام مسئول از این الگو فاصله گرفته باید نقد شود و هر جا که خود را به پیاده‌ها نزدیک کرده (چون سواره از پیاده خبر ندارد) باید تشویق و حمایت گردد.

چند سال قبل با یک وزیری که انسان خوبی هم بود و بیشتر مخاطبانش محرومان هستند دیداری داشتم. وقتی وارد دفتر کار او شدم با خود فکر کردم این وزیر در چنین دفتر مجلّل چگونه می‌تواند برای محرومان کار کند؟

امید که همه ما با توجه به بیان نورانی مولای متقیان علی علیه‌السلام خطاب به فرماندار آذربایجان که فرمود: (انَّ عَملَکَ لَیس بِطُعمَة وَ لکِنَّهُ فی عُنُقِکَ اَمانَة)( میز و پست و ریاست، نردبان بالا رفتن و وسیله نان‌وآب نیست بلکه امانتی به گردن تو است) مراقب باشیم که از مسئولیت و مدیریت ما در روز قیامت سؤال می شود.

انتهای پیام/

نظرات

ارسال نظر