بی‌تابی خاصی در مسئولان برای حل مشکلات دیده نمی‌شود

مسئولانی که حوزه کاری‌شان به این قبیل مشکلات مربوط می‌شود چگونه شب به‌راحتی سر بر بالین می‌گذارند و آسوده استراحت می‌کنند؟ یک فرد در زمان مسئولیت خود می‌تواند منشأ خدمات گسترده‌ای باشد، یا اصلاً کاری نکند و با حفظ وضعیت موجود دوران مسئولیت را به سر ببرد و یا منشأ یکسری مشکلات جدید شود.

 

به گزارش شرق 24 و به نقل از جهان نیوز، با این حجم عظیم مشکلات در کشور که بسیاری از این مشکلات هم مستقیماً با زندگی و روان افراد سروکار دارد، مسئولان امر چطوری شب سر راحت بر زمین می‌گذارند و آسوده‌خاطر می‌خوابند. این موضوع بارها و بارها ذهن همه را مشغول کرده است.

روزانه آمارهای منفی و نگران‌کننده‌ای از وضعیت جامعه نه در جلسات پشت درهای بسته که در اخبار رسمی کشور مطرح می‌شود.

هرچند همیشه این سخن هم در بین مردم و هم در بین اهل‌فن مطرح است که واقعیت از آماری که مطرح می‌شود به‌مراتب نگران‌کننده‌تر است اما اگر بخواهیم به همین آمار رسمی و علنی بسنده کنیم با این آمارها خصوصاً در حوزه اجتماعی و اقتصادی چگونه یک مسئول می‌تواند عصر یا شب به‌راحتی از محل کار به منزل برود و با خیال راحت به استراحت بپردازد.

آمارها می‌گویند حدود سه الی چهار میلیون بیکار قطعی در کشور وجود دارد که بعضاً این آمار را تا پنج و حتی هفت میلیون هم ذکر می‌کنند که این آمار بدون احتساب جمعیت سرباز و دانشجوست. حدود 10 میلیون جوان اعم از دختر و پسر در سن ازدواج هستند و شاید نیمی از آن‌ها سن ازدواجشان هم گذشته است. حدود 1.5 میلیون معتاد در جامعه وجود دارد که این رقم تا سه میلیون هم شنیده می‌شود.

آمار بالا و رو به گسترش طلاق در جامعه، مشکل معیشتی و میزان درآمد بسیاری از خانوارها تا آنجا که دریافت رقم ناچیز یارانه 45 هزارتومانی هم برایشان گره‌گشاست، هم از دیگر معضلات است. قطعاً ذکر این موارد مشت نمونه خروار است و این را هم باید گفت که این معضلات از اولویت‌های کاری نظام اسلامی است و ارتباطی به حجم عظیم و غیرقابل وصف خدمات و پیشرفت‌ها در 38 سال گذشته ندارد.

اما اگر بخواهیم برای نمونه و در جهت فهم بیشتر فقط حوزه جوانان را بررسی کنیم، مسئولانی که حوزه جوانان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم تحت مسئولیت آنان تعریف می‌شود، چطور می‌توانند بیکاری عظیم جوانان، تأخیر در ازدواج بیش از 5 میلیون نفر (که انواع معضلات اجتماعی از تبعات قطعی آن است)، اعتیاد و ناهنجاری فرهنگی را برای خود هضم کنند و به‌راحتی با آن کنار بیایند؟ هیچ‌کسی بی‌تابی خاصی یا جنب‌وجوشی در مسئولان برای حل مشکلات نمی‌بیند. این نحوه مدیریت بدون تردید دردی را درمان نمی‌کند.

نکته‌ای که ذهن همه را مشغول کرده، این است که مسئولانی که حوزه کاری‌شان به این قبیل مشکلات مربوط می‌شود چگونه شب به‌راحتی سر بر بالین می‌گذارند و آسوده استراحت می‌کنند؟ یک فرد در زمان مسئولیت خود می‌تواند منشأ خدمات گسترده‌ای باشد، یا اصلاً کاری نکند و با حفظ وضعیت موجود دوران مسئولیت را به سر ببرد و یا منشأ یکسری مشکلات جدید شود. متأسفانه و یا خوشبختانه مردم ایران هر سه روش را به‌خوبی در مسئولان مختلف و در بازه‌های مختلف تجربه کرده و با آن آشنایی دارند اما قطع به‌یقین مردم غیر از روش اول انتظار دیگری مسئولان ندارند.

اگر از بحث حقوق، مزایا، قدرت و شهرت مسئولیت بگذریم و قصد ورود به این مقوله را نکنیم مگر غیرازاین است که در یک بازه زمانی که آقا یا خانمی مسئولیت امری را قبول می‌کند در پیشگاه خداوند مسئول است. بحث پیشگاه ملت در اصطلاح «پیشکش» بماند که متأسفانه در ایران رسم بر این شده که بررسی خاصی از عملکرد فرد در زمان مسئولیتش انجام نمی‌شود و عملاً پاسخگویی خاصی در کار نیست و در این چند خط هم قصد تلنگر به وجدان مسئولان مدنظر است.

موضوع دیگری که قابل‌توجه است، این است که با این حجم عظیم مشکلات اگر به فردی پیشنهاد این‌گونه مسئولیت را بدهند با چه جرئتی قدم پیش می‌گذارد تا مسئولیت را قبول کند؟ حال این موضوع را بگذارید در کنار افرادی که حتی حاضرند تلاش کنند، لابی کنند، دیگران را تخریب کنند، وعده بدهند، دروغ بگویند، بعضاً پول خرج کنند تا به مسئولیت برسند.

این نکته را هم برای جلوگیری از سوءبرداشت باید احتمالی ذکر کرد که این قبول مسئولیت با آن قبول مسئولیت به نیت خدمت توسط افراد توانمندی که کار روی زمین‌مانده را برمی‌دارند بدون شک تفاوت زمین تا آسمان است.

سال‌های مسئولیت می‌گذرد و همان‌طور که بر دیگران گذشت و به شما رسید، از شما هم می‌گذرد و به دیگران می‌رسد اما برای ثانیه این دوران باید چند صباح دیگر پاسخگو باشید. دورانی که تحول‌های مثبت و حل مشکلات بسته به اراده، تصمیم، امضا، تحرک، پیگیری و تیم همراه شما بسته بود.

انتهای پیام/
 

نظرات

ارسال نظر